Fietsostrade.

Hoboken – 1 april 2018 – Pasen. (Neen dit is geen grap)

Brief aan dhr. Weyts. Vlaams minister van Mobiliteit, Openbare werken, Vlaamse rand, Toerisme en Dierenwelzijn.

Geachte mr. Weyts, Beste Ben, Excellentie.

Graag wil ik het in deze brief aan U hebben over fietspaden, waarvoor U in deze regering, of liever gezegd één van onze regeringen verantwoordelijk bent. Ik kom net terug uit Nederland waar ik het weer eens kon uitleggen over die regeringen, in zoverre ik daar zelf iets van snap. Volgens sommigen schijnt dat nogal veel te zijn. Maar een expert ben ik zeker niet, en ik twijfel altijd tussen vijf of zes. Vijf toch? En U bent dus minister in de Vlaamse regering. Een olijke minister, als U het mij vraagt, altijd een brede glimlach, men zou niet zeggen dat U gebukt gaat onder al die bevoegdheden die men een beetje als giftige padden in Uw korf heeft gestoken. Dierenwelzijn, daar heb ik U al wel eens over gehoord. Zelfs als schier alle kippen in onze stadstaat  zouden  worden geslacht en opgestookt, omdat er een geval van vogelpest is gesignaleerd, denk ik dat u de pers nog breed glimlachend te woord zult staan. Vlaamse rand, Jezus allemachtig. Betreft dat het inrichten van “de Gordel”? U lijkt mij echt een optimist. Als ik in U plaats was, ik zou echt niet meer kunnen lachen. Ik ben dan ook niet zo van het optimisme moet ik bekennen. Laat ik het zeggen met de woorden van Tom Lanoye:” Ik ben een montere pessimist, maar het montere begint er zo stilaan af te gaan.” Maar ik wijk af, U moet mij maar bij de les houden. We gingen het over fietspaden hebben. Het geval wil dat ik net, ter voorbereiding van wat langere reizen met de fiets, een tripje door Nederland heb gemaakt. U weet wel dat verzopen koude kikkerland dat zich uitstrekt ten noorden van de rand van onze stadstaat. Ik heb daar vijf dagen rond gekard, op mijn fiets, dat moeten we hier wel duidelijk stellen, en daarbij zo’n 384 km afgelegd.

DSC_0009
Fietspad (fietsostrade?!) (ook soms door voetgangers gebruikt) door de duinen voor Scheveningen, en dat gaat zo door tot Zandvoort.

Eergisteren ben ik dan teruggekeerd. In Rotterdam heb ik de fiets op de trein gezet om zo terug naar Antwerpen te zoeven. Het ticket dat mij aldaar door een vriendelijke mevrouw achter een balie, ter beschikking werd gesteld, kostte mij, fietskaart incluis, ongeveer ong. 7 euro minder, dan toen ik de weg omgekeerd aflegde. Ik deel dit maar mee omdat U ook minister van Mobiliteit bent, al vermoed ik dat de NMBS federale materie is, zoals ze dat dan zo mooi verwoorden, en dus bent U daar niet bevoegd voor. Ik vroeg nog aan de dame achter de balie:” ’t is toch tot in Antwerpen.” Je weet maar nooit dat die Hollanders U een ticket tot Roosendael verkopen, kan je daar weer met de fiets gaan zeulen. Ik zal het nog eens opzoeken en de exacte cijfers eens aan Sofie sturen. Maar ik wijk weer af, U blijft maar glimlachen, terwijl U mij streng bij bij de les zou moeten houden. Maar misschien voelt U al nattigheid.

Toen ik in Antwerpen weer gezwind op de fiets sprong, was ik echt goed gemutst. U kent dat gevoel waarschijnlijk, op weg naar huis, nog 8 kilometer (ongeveer) tot Hoboken, u weet wel dat vermaledijde gat beneden Antwerpen. Maar al ras begon ik toch binnensmonds te vloeken, het moet mij van het hart Excellentie, meteen viel mij de erbarmelijke staat van de fietspaden, die ik bereed, op. Is die dan zo slecht, zal U me vragen. Kijk, ik ben niet het soort verzuurde burger dat altijd mort. Ik denk dat het de eerste keer in mijn leven is dat ik mij aan een brief van dit kaliber waag. En de bedoeling is om U een beetje te helpen. De staat van onze fietspaden is wat hij is. Een “Zennige” gedachte, maar daar schieten we niet veel mee op. In vergelijking met de staat van de fietspaden in Jordanië, zijn die van ons koninklijke wegen. Maar ik woon niet in de woestijn, al heb ik er wel eens gefietst, ik woon hier.

DSC_0006
In Jordanië.

Nederland ligt vlakbij en is qua bevolkingsdichtheid toch te vergelijken met Vlaanderen. Zeker het stuk dat ik nu fietste, Randstad Holland heet dat, is echt van de mensen te veel. Toch liggen 90 procent van de fietspaden er daar onberispelijk bij. Ook de infrastructuur is er fantastisch. Jammer genoeg heb ik daar geen foto’s van genomen. Ik was van het gedacht dat hier toch ook al wat werk was verzet. En dat is ook zo, ik fiets al van mijn zes jaar, dat is dus ondertussen bijna zestig jaar, dus ik weet waar ik het over heb. Edoch Excellentie, het moet me van het hart, in vergelijking met onze noorderburen zijn wij wat fietsinfrastructuur betreft geweldige knoeiers. Ik vraag mij altijd af, waarom U niet met al uw ingenieurs en wegenbouwers, adviseurs en kabinetsmedewerkers eens op studiebezoek gaat naar daarboven. U hebt een schitterend voorbeeld vlakbij. Maar U en uw medewerkers vertikken het van eens hogerop te kijken, dat noem ik onwil, of misplaatste pretentie; zo van wij kunnen dat op onszelf even goed. Niet dus. De laatste dag van deze trip reed ik van Alphen aan de Rijn naar Rotterdam. Kortste weg, geen knooppunten, want troost U, daar hebben die Kazen toch niet veel mee, echt excellentie ik heb mij daar bij momenten zeer over opgewonden. Knoeiwerk. Wij, de Limburgers in het bijzonder, hebben dat systeem bedacht, omdat je zonder die knooppunten de weg in onze verrommelde stadstaat nauwelijks kan vinden. Maar in Nederland staan al zeker  dertig jaar witte wegwijzertjes, met rode letters en paddenstoelen, speciaal voor de fietser. Kortom in Nederland kan je nauwelijks verloren rijden. U begint dat nu ook te beseffen, wegwijzers voor fietsers, geen slecht idee. U plaatst ze nu op Uw fietsostrades om deze te bewegwijzeren. U bent waarschijnlijk fier op die dingen. Onterecht. Naast ordinaire fietspaden heb ik vandaag, in het licht van het schrijven dezes, de fietsostrade van Antwerpen naar Mechelen eens genomen. Puur uit nieuwsgierigheid en omdat ik een weelde aan perfect geasfalteerde banen en veilige kruispunten verwachtte. Ik wou U zo graag een hart onder der riem steken. “Fietsostrade”, de malloot die U die term in het oor heeft gefluisterd, zou ik op staande voet ontslaan, zonder bonus, inclusief werkstraf, bestaande uit 20 keer de afstand Alphen-Rotterdam fietsen. Dàt is een fietsostrade Excellentie! Ongeveer 45 kilometer perfect asfalt, rood en op de parallel-weg naast de echte autostrade daar mogen ook auto’s rijden, is er langs elke kant een rode strook asfalt gelegd voorzien van witte stippellijnen, zodat bestuurders die hier nu en dan gebruik van maken, bij de les blijven; ha, hier rijden ook fietsers.  Hieronder ziet U dan een voorbeeld van wat U, of die malloot waar ik het eerder over had een fietsostrade noemt. Boven: een oversteekplaat – linksonder: een strook beton zonder fietsvoorzieningen. Onder midden: hier zou men al kunnen spreken over wat U zo graag een fietsostrade noemt. Onder rechts, na een kilometer gaat het al de mist in. Het zijn zo wat lukrake beelden.

U zal me zeggen je hebt er de rotte stukken uitgezocht. Neen excellentie echt niet. Ik wou dat ik kon jubelen, U op de schouders kloppen, U enthousiast omhelzen.  Maar ik heb 15 kilometer fietsostrade, meer bepaald de F1 gefietst, en ik was danig van mijn melk. U zal zeggen dat U nu niet veel meer kan doen, dat U in verkiezingsmodus bent beland. Magertjes. Wel, U kan mijn persoonlijke stem krijgen bij de volgende verkiezingen, ook al ben ik niet zo’n Vlaams Nationalist, geen NVA-kiezer; maar daar zijn voorwaarden aan verbonden, en wel deze. U slikt dat mallotige woord fietsostrade in, en plein public. U laat overal de naam fietsostrade weghalen, en die onnozele blauwe merktekens op de fietspaden overschilderen. U kan dan verder gaan met het zetten van wegwijzers, dat zou ik zeer appreciëren. Mooi begin, toch?

Ik ga nu door met U op wat punten te wijzen die verbeterd kunnen worden, zonder al te grote kosten, of in de aanlag van nieuwe fietspaden. Putdeksels, ik ben vanmorgen beginnen fietsen, richting fietsostrade, vanuit dat vermaledijde gat onder Antwerpen dat Hoboken heet. Op een gegeven moment ben ik beginnen tellen, zomaar in het wilde weg, 1 kilometer lang, het aantal putdeksels dat op onze fietspaden ligt. Op één willekeurig gekozen kilometer: 25! Ik weet het onze stadstaat is verrommeld en hoe krijg je dan die verrekte deksels kwijt. Misschien bij de aanleg van een nieuwe fietsostrade even met uw ingenieurs overleggen. En zo het niet anders kan, ze op zijn minst zo leggen dat ik mijn velgen niet breek in de putten met scherpe randen die zo vaak ontstaan. Zoals in het uiterst rechtse geval, op de F1 Antwerpen Mechelen. Ja,ja, op het uiterst rechtse beeld ziet U een stuk fietsostrade!

Ik zou wel eens willen weten welke commentaren U op U bord zou krijgen mocht U, minister van Mobiliteit zijnde, een autostrade met dergelijk wegdek uitrusten. Dat brengt mij bij een andere punt. Het wegdek. Onze stadstaat is verrommeld, en we gaan daar rustig mee door. Moet daarom het wegdek van fietspaden, ook al zijn ze nieuw aangelegd, zo verrommeld zijn? Vijfhonderd meter cement-plavuizen, gevolgd door 250 meter betonklinkers, onderbroken aan de kruispunten met asfaltstroken vervolgens vermengd met van die getrommelde stenen, en dat alles vol putten en bulten. Echt excellentie, die ondingen verzakken, zijn slecht aangelegd en wat die getrommelde stenen betreft, ik vaag mij af wat de bedoeling daar van is, behalve en esthetische toets. De snelheid temperen? Mogelijks, maar toch niet op een fietsostrade (zie hierboven),  putdeksels incluis. Gelukkig heb ik een zadel waar wat vering in zit, want mijn rug is ook niet meer de beste.

Een ander punt zijn de kruisingen met de zijstraten. Ik denk altijd dat de wegenbouwers die die dingen aanleggen, nooit met de fiets rijden. In vele gevallen, in uitzonderingen komt er beterschap, worden er van die nijdige betonranden aangelegd, goten, waarin ik ook alweer mijn velgen stuk kan rijden. Hieronder een voorbeeld. En echt niet een uitzondering.

20180401_130450_001
Rand bij kruising.

In Nederland kom ik dat niet tegen. Daar loopt dat allemaal mooi in elkaar over. Dat moet hier toch ook mogelijk zijn, spijts alle verrommeling. Meteen zijn we dan ook aan het heikel item: kruispunten beland. Waarom moet ik in Nederland zelden ongerust zijn als ik een kruispunt overrijd? Waarom kunnen ze daar bij ingewikkelde kruispunten voorsorteerstroken aanleggen om links af te slaan? Waarom worden de meeste verkeerslichten er binnen luttele seconden groen als ik er op de, bij schier ieder kruispunt aanwezige, knop druk? Wat dat laatste betreft, in de meeste gevallen gebeurt er niks als ik hier op zo’n knop duw. Ik kan duwen, vloeken, schoppen, spuwen, er gebeurt niks, Excellentie, licht blijft rood voor mij, en wordt pas na een tijd groen ook zonder op die ellendige knoppen te duwen. Ik reed bij mijn terugweg van Alphen naar Rotterdam over een soort Boomse steenweg, ondingen die overal, zeker in Europa, voorkomen. Om de 500 meter een verkeerslicht, en U gelooft het of niet, ik moest verrekt niet eens op die knoppen duwen. Die lichten sprongen vanzelf op groen toen ik eraan kwam. Echt vervelend, een mens gooit zijn remmen dicht om op de knop te gaan drukken, maar dat blijkt dan niet eens nodig. Ondertussen sta je wel stil; overdrijven hoeft nu ook weer niet. Ik stond hier eens aan een kruispunt en naast mij stond en Nederlander ook te wachten, duwde maar op dat knopje. Ik heb hem gezegd dat dat geen moer uithaalde, dat dat troostknopjes waren, voor gefrustreerde fietsers. En dan maar verwonderd zijn dat er al eens iemand door het rode licht rijdt. Conflict-vrije kruispunten, ik heb eens iemand van uw kaliber, wel op gemeentelijk niveau, horen zeggen dat dat niet zo simpel op te lossen is. Dat de oplossing nog veel tijd in beslag kan nemen. En waarom kunnen die Hollanders dat dan wel. “Zij vinden ons wel gezellig, maar respecteren ons niet, wij vinden hen niet zo gezellig maar respecteren hen wel.” dat heb ik eens ergens gelezen. Er begint me wat te dagen.

Hoboken – 2 april 2018 – paasmaandag (neen dit zijn geen vijgen na Pasen)

Neen Excellentie, geen vijgen na Pasen, U bent nog niet van me af. Schrijven is een intense en trage bezigheid. Onze grote schrijver Hugo Claus hoorde ik eens zeggen, dat een schrijver over een zekere inertie moet beschikken, kwestie van lang genoeg met plezier op zijn stoel te blijven zitten. En daar heb ik het wel eens lastig mee. Een groot schrijver zal ik derhalve nooit worden. Binnen het bestek van een brief lukt het nog, maar een roman van vijfhonderd pagina’s, neen. Er maalt van alles in de kop, en dat moet dan wat gestructureerd worden.

Vandaag wil ik het nog hebben over “omleidingen”, al wil ik daar niet veel woorden meer aan vuil maken. Verbaast U dat? Ik heb daar in een vorige post (zie 22 maart – “omleiding”) al eens uitvoerig over geschreven. Hieronder vindt U twee voorbeelden van die ondingen. Wat wil ik daar nog over kwijt? In Nederland worden omleidingen voor fietsers altijd netjes aangegeven. Van het begin van die omleiding tot het einde. Echt excellentie, ik ben op mijn traject van 384 km. wel eens een omleiding tegen gekomen. Altijd weer werd het mij bang te moede. Dat komt omdat hier omleidingen voor fietsers veelal niet bestaan, of hoogstens voor de volgende 500 meter, en dan moet je het maar zelf uitvogelen. De knooppunten excellentie, die geven nog wel eens een omleiding aan, wat dat betreft kunnen die Kazen alweer veel van ons leren. Het rechtse voorbeeld is iets dat hier (i.p.v. een omleiding) onnoemelijk veel voorkomt, men zou van wildgroei kunnen spreken. (zie alweer mijn post van 22 maart.)

U zou bij werkzaamheden, die langer dan twee dagen duren, die bouwers, hakkers en cementboeren, toch een diets moeten maken dat ze een fatsoenlijke doorgang moeten voorzien én voor fietsers én voor voetgangers, liefst nog veilig ook. Oh, Excellentie ik hoor U al tegenpruttelen. Maar daar neem ik echt geen genoegen meer mee. Ik heb maar één vraag, waarom kan hier niet, wat in Nederland wel kan? Verrommeling, eerlijk gezegd Excellentie, met die uitvlucht komt U bij mij niet meer weg. ’t Wordt trouwens tijd dat we daar eens een halt aan toeroepen. Maar vele dingen zijn historisch gegroeid, hoor ik U alweer prevelen enz…

En dan nog dit, hieronder ziet U het zogenaamde fietspad (suggestiestrook?) dat ik dagelijks neem, als ik thuis ben en naar het dorp moet. Naar de kinesist bijvoorbeeld. Ik wordt namelijk een dagje ouder en het begint hier en daar te kraken.

20180401_143754
Fietssuggestie-strook naar het dorp van Hoboken.

Dat bedoel ik nu als ik zeg dat U een paar heikele punten kan oplossen met een minimum aan middelen. Wat rood asfalt, een potje witte verkeersverf. Maar ik zal het wat te simpel zien. Dat hoor ik U al zeggen.

Om te bewijzen dat ik U als burger toch graag wil helpen, nog éénmaal dit: haal die onnozele fietsostrade-bordjes en schilderingen weg. Echt Excellentie, het besef dat U mij, mijn landgenoten, maar vooral Uzelf in deze hopeloos belachelijk maakt, doet mij pijn aan het hart. U wil morgen toch niet met uw Nederlandse Ambtgenoot, hier de fiets op springen met de woorden: “Kees, ik zal U eens onze fietsostrades laten zien.” Doe dat niet Excellentie, om Godes wille. Bovendien zal het uw nachtrust ten goede komen, als die onnozele bordjes weg zijn, hoeft U ook niet meer wakker te liggen van de staat van hogergenoemde fietspaden. Wil U volharden in de boosheid, haal dan op zijn minst die elektriciteitskast weg, die ergens in Mortsel in het midden van de fietsostrade staat.

20180401_133059_001
F1 – Mortsel.

En voor de paasvakantie nog een kleine suggestie. Ga eens met de hele familie voor een korte fietsvakantie naar Nederland. En mocht U verder nog advies nodig hebben, dan ben ik U graag van dienst. Als gepensioneerde mag ik 500 euro per maand, belastingvrij bijverdienen, met mijn pensioentje van 1433 € – echt, tot mijn 65 gewerkt – kan ik dat best gebruiken.

Nog een deugddoende paasvakantie.

Vriendelijke groet,

JOhan Corthals.

Categorieën reizen

12 gedachten over “Fietsostrade.

  1. Héél goed gezegd! En gij hebt dan nog een fietsostrade!!! Ten oosten van Antwerpen naar Turnhout enkel maar verrommeling. En ook last van mijn rug… Hoe zou dat nu komen… LOL.

    Like

    1. johan corthals april 3, 2018 — 7:38 am

      ja,ja, we hebben een fietsostrade, en seffens zal ik eens naar het dorp rijden.

      Like

    2. Ter info: van Antwerpen naar Turnhout kan je de F15 volgen. Dat is de fietsostrade langs het kanaal Dessel-Turnhout-Schoten. Check bij gelegenheid http://www.fietssnelwegen.be maar eens.

      Like

      1. johan corthals april 4, 2018 — 8:21 am

        Die zal ik bij gelegenheid misschien eens proberen. Maar voor direct heb ik nog andere fietsplannen. En die spelen zich niet hier te lande af.

        Liked by 1 persoon

  2. Als je het fantastische fietspad langs de spoorweg volgt, kom je vervolgens in de fodderiestraat, waar er een fietsdoorsteek is gemaakt die op een kruispunt uitkomt waar al het vrachtvervoer voorbij moet….welk genie …

    Like

    1. johan corthals april 3, 2018 — 7:37 am

      Een mens zou content zijn als er geen vergelijking mogelijk was. Dat vind ik al jaren het ergste, dat vertikken van eens naar een mooi voorbeeld te gaan kijken.

      Like

  3. Geachte Mr Corthals, Beste Johan, Ervaringsdeskundige

    Graag wil ik het in deze repliek hebben over een brief die ik heden per aangetekende post heb ontvangen. Afzender: Ben Weyts, minister van fietspaden. De inhoud van de brief heeft mij heel erg geraakt. Meer nog: hij heeft me helemaal van mijn – door mijn lievelingsoma eigenhandig gecrocheteerde – sokken geblazen. De ingesloten C4 aan mijn adres deed wat nochtans wettelijk niet is toegelaten: hij vermeldt de reden van mijn ontslag op staande voet, zonder bonus en mèt werkstraf. Het zal u misschien verbazen, maar u hebt met uw brief één en ander in gang gezet, geachte heer Ervaringsdeskundige. Mijn geloofwaardigheid, mijn job, mijn droom, alles weg. Met één pennentrek. Enfin, twee om precies te zijn.

    Ik geef het u mee: meesterlijk hebt u uw grieven verwoord. U gaf zelf bescheiden aan geen Hugo Claus te zijn, maar ik vermoed eerder dat een Zola aan u verloren is gegaan. Uw J’accuse is een fijnbesnaarder geschreven pamflet dan dat van de genoemde en beroemde Emile. Chapeau daarvoor. Hier en daar een kleine hyperbool, links en rechts een paar contradictio’s in terminis en prachtige allusies. Stijlfiguren zàt in uw tekst, daar niet van. De Prijs der Nederlandse Letteren kan u welhaast niet ontglippen. Lees mijn lippen en markeer mijn woorden.
    Edoch. Van enige aanvullingen wil ik u graag kond doen. Suggesties, tips, voorstellen, stille wenken. Niet meer, maar zeker ook niet minder. Van rechtzettingen of – terechtwijzingen godbetert – zou ik van mijn leven niet durven spreken.

    Eerst en vooral voelt het bizar aan om te worden ontslagen door iemand die je werkgever niet eens is. In Vlaanderen zijn er zowat 315 wegbeheerders. Jawel, u leest het goed. Elk van de 308 gemeenten beheert wegen, 5 Vlaamse agentschappen Wegen en Verkeer (die zou u allemaal bij elkaar kunnen tellen zo u wil), NV De Vlaamse Waterweg en het Agentschap Maritieme Dienstverlening en Kust. En nu komt de klapperrrrrrrrrrrrrrr-van-de-week: geen enkele van deze wegbeheerders realiseerde de door u verguisde F1 fietsostrade Antwerpen-Mechelen. Dat deed de provincie Antwerpen. Het onderhoud is wèl voor de 7 gemeentebesturen waar de F1 doorheen slingert, voor het geval u nog zou kunnen volgen.

    Als rechtschapen inwoner van Hoboken weet u dat het (troetel)kind een naam geven oneindig belangrijk is. In uw geval zou men wel eens pardoes in Hoboken, New Jersey kunnen uitkomen, als het een klein beetje fout loopt. Oók vlakbij een wereldstad trouwens. Een fietsostrade of fietssnelweg benoemen, is dus een minuscuul fietszaadje in de autoverslaafde Vlaamse breinen planten. Dat was toch het plan, ondertussen al meer dan 10 jaar geleden. En schijnbaar werkt het nog ook: 90% van de inwoners uit de provincie Antwerpen gaven in een zeer recente fietsenquête aan dat ze een fietsostrade kennen. En zoals u weet, is bekendheid het belangrijkste ingrediënt om geliefd te zijn. Toegegeven, we zijn er nog lang niet. Op het niveau van dat koude kikkerland, zoals u dat noemt. Maar we werken eraan. En we gaan met de regelmaat van de klok kijken en bijleren, wees maar gerust. U kan uw vermoeide oren gerust met twee tegelijk op de kussensloop neervlijen.

    En zal ik u eens iets verrassends vertellen? Soms – heel soms – komen de Nederlanders ook al eens bij ons kijken. Naar de F1 zelfs. Naar de bewegwijzering en routetaal voor fietsostrades. Omdat ze dat niet kenden, daar in Nederland. De onnozele blauwwitte merktekens op de grond aangebracht, werken samen met de signalisatieborden die u de weg wijzen. In een tevredenheidsenquête van vorig jaar kreeg deze combinatie van de gebruikers 9 op 10, een cijfer dat – denk ik – niet al te veel ingenieurs, wegenbouwers en adviseurs op hun rapport terugvonden vroeger. En als ik daar nog een cijfer mag tegenaan smijten: in de fietsenquête met meer dan 6.000 Johannen Corthals kreeg uw F1 gemiddeld 7,3/10. Toch ook best een rapportpunt waarmee ik mijn strenge ouders onder ogen durfde te komen zonder het risico te lopen om zonder eten naar bed te vliegen of – erger nog – tijdelijk een ander onderkomen te zoeken. En om u helemaal opnieuw van uw melk te brengen: op het Nederlands Fietscongres 2017 kreeg Die-Vlaming-Met-Zijn-Fietsostrades op het hoofdpodium heel wat bijval.

    Maar kom, opnieuw bij de les. In feite denkt u ongeveer hetzelfde als ik, hoor. Het zou mij een waar genoegen zijn u weldra te mogen verwelkomen op de ingebruikname van een staaltje fijne fietsbouwkunsten. Ware het niet dat ik nu thuis zit, ingesmeerd met het equivalent van pek en veren. Het betreft een soort Spaanse rode klei, waarover u in een eerder opstel hebt bericht. Een plakkerig siliconengoedje noemde u het daar. Ik denk dat het eerder Catalaans is dan Spaans. Hun minister-president verklapt het al een beetje in zijn naam: Puttemans of hoe heet die gozer? Misschien moet hij hier maar eens proberen minister van Fietspaden te worden. Dan heeft hij meteen zijn naam mee. Nomen est omen. (Is Corthals trouwens een pseudoniem voor Rasechte Antwerpenaar?)
    U bezorgt me met uw brief en zijn gevolgen erg veel vrije tijd. Tijd die ik had kunnen gebruiken om naar Nederland of – zou ik dat wel wagen – Kopenhagen te fietsen om mij aldaar de moderne fietstechnieken eigen te maken. Ware het niet dat ik dat eerder al deed: Kopenhagen-Antwerpen in 2012 en heel Nederland rond in 2014. (De verbinding Alphen-Rotterdam was daar helaas niet bij.) Met vrouw en (10-jarig) kind. Om te checken wat ècht werkt. En ik kan u met mijn hand op mijn hart verklaren: Nederland is wereldtop, Kopenhagen is geweldig, de rest van Denemarken is ook geweldig (overroepen dan) en wij …

    Vriendelijke groet
    Chris, de uitvinder-malloot en tot en met gisteren één van uw nederige fietsdienaars

    PS: Pasen indachtig hoop ik – zonder Hoogheidswaanzin – de komende dagen toch nog enigszins als fietsexpert te verrijzen in het barre fietslandschap dat u hebt beschreven. Weliswaar met Antwerpen op plaats 7 in de rangschikking van echte fietssteden en Vlaanderen het derde fietsland volgens de fietsgoeroes van deze wereld…

    Liked by 1 persoon

    1. johan corthals april 4, 2018 — 9:43 am

      Beste,

      Mijn stukje heeft blijkbaar meer veroorzaakt dan mijn voorgaande. Jezus allemachtig, normaal worden die stukjes door vijf man gelezen. Soms door zes. Het moet zijn dat ik hierin toch een gevoelige snaar heb geraakt. Echt de schrik sloeg mij bij momenten
      om het hart. Ondertussen heb ik al wat commentaren gekregen. Positieve, negatieve. Ik apprecieer het ten zeerste om hier zo’n lange brief te vinden. Ik heb er weer veel van opgestoken, en dat vind altijd fijn. Mijn idee is, dat we hier rondlopen om te leren. Echt, als ik ergens schrijf dat er ondertussen al veel werk verzet is, dan meen ik dat ook. Maar het was zowat twee jaar geleden dat ik nog door Nederland fietste, en zelfs daar dacht ik niet aan het schrijven van zo’n brief. Het was pas toen ik in Antwerpen van de trein stapte dat er iets in beweging werd gezet, en niet alleen mijn fiets. Ik ga hier niet in herhaling vallen, maar toch viel mij meteen het verschil op. En spijts al uw gegevens, blijf ik bij mijn standpunt, ervaringsdeskundige zijnde. En er zit nogal eens wat verschil op wat zo’n ervaringsdeskundige aan den lijve ondervindt, en wat, in dit geval, beleidsmensen uit hun statistieken aflezen.
      Ik geef toe dat ontslag is er over. Dat zo’n minister dat niet kan relativeren, hij had eens goed kunnen lachen en zijn schouders ophalen. Eerlijk gezegd hij stelt me in deze meer teleur dan met de fietspaden. En dan de manier waarop. Als ik iets kan doen om Uw ontslag ongedaan te maken dan moet U het maar laten weten.

      Ik had het met mijn Kinesist over heel dit geval, ze zei, en eigenlijk wist ik dat ergens wel, dat de Boomse steenweg in ’t midden van de staat is (dewelke?) de zijkanten van de provincie, sommige kruispunten van de gemeentes. Ze gaf nog zo een paar voorbeelden, de Krijgsbaan bvb. en in Uw brief wordt het nog ingewikkelder. Je zou er moedeloos van worden. Ik kon, dat zal U begrijpen, moeilijk zoveel instanties aanschrijven. Dat zou mij echt te veel aan papierwerk en vooral postzegels gekost hebben, en zoals ik schreef daar is mijn pensioentje niet op toegerust. En tussen ons gezegd en gezwegen, ik zit liever op mijn fiets. Ach ik begrijp Uw boosheid wel. Een mens is zich niet altijd bewust van de gevolgen van zijn daden, of in deze van zijn woorden. Ik heb niet zolang mogen doorstuderen, en de staat (dewelke?), de provincie, de gemeente, de 315 wegbeheerders. Een simpel mens als ik, vindt daar op den duur zijn weg niet meer in. Openbare werken dan maar, maar ik begrijp nu dat het weer allemaal niet zo simpel is. En dat denk ik ook vaak. ’t Zit veel ingewikkelder in mekaar dan de meesten denken.

      Ondertussen, ’t is misschien een magere troost, blijf ik enthousiast fietsen. Fietsen is mijn leven. Mijn auto heb ik 10 jaar geleden naar de schroothoop laten brengen. Voor de keren dat ik nog een auto behoef maak ik gebruik van het Cambio-deelsysteem, geheel tot mijn tevredenheid. U moet maar denken dat ik die brief schreef vanuit een grote bezorgdheid, fietser zijnde. Ik zou zeggen geniet van de verworven vrijheid, bovendien ben ik er nogal gerust op dat U met, uw uitgebreid netwerk, snel een andere job zal vinden. Misschien bent U mij op een dag nog dankbaar. Ik hoop dat U nog veel fijne fietstochten kan maken. En ja Denemarken, ik fietste vorig jaar op weg naar Zweden, door Jutland, is in deze overroepen. Ik heb daar overigens op een dag eens twee kwaaie honden achter mij aangekregen. Even staan trillen op de benen. In juni fiets ik naar Italië, in zoverre mijn rug het nog zal toelaten, en dan zal ik weer eens lachen met de manier waarop ze daar met fietsers omgaan, zoals ik schreef , in vergelijking met … zijn onze fietspaden koninklijke wegen. Misschien schrijf ik daar weer eens een post over, fietspaden in Italië, daar zal Berlusconi niet mee kunnen lachen; want in vergelijking met dat land is Vlaanderen top!

      En dan nog iets, Corthals – met een C. dat moet ik er altijd bij zeggen, vooral in Nederland is mijn familienaam, en ik ben geen rasechte Antwerpenaar. Geboren en getogen in Appels-Dendermonde Oost-Vlaanderen, voel ik mij in Antwerpen vaak nog een allochtoon. Maar ik doe mij best om te integreren, en dat loopt niet altijd van een leien dakje.

      Veel sterkte, en veel succes bij het zoeken naar een nieuwe baan.

      Doe ook de groeten aan uw vrouw en kind, en geniet ervan, nu U even niet meer van de ene vergadering naar de andere moet rennen.

      Vriendelijke groet van deze fervente fietser,

      JOhan Corthals.

      Like

      1. Slaap opnieuw op beide oren Johan met een J. Dat van die ontslagbrief was een geintje als uitgangspunt om ludiek-realistisch op uw brief te kunnen reageren. Uw brief die ik – en dat is echt waar – heel grappig en goed geschreven vind. En waar u heel veel pijnpunten in aanraakt, waar ook wij dagelijks mee vechten. Zowel op kantoor als onderweg. Ik ben trouwens helemaal niet boos, wel integendeel: strijdvaardig en optimistisch naar de toekomst kijkend! Samen met u en vele (en steeds meer) fietsers. Dat blijkt uit de fietstellingen die je via de fietsbarometer (www.provincieantwerpen.be) zelf online kan raadplegen.
        Veel fietsplezier op weg naar Italië!
        Chris

        Like

      2. Oef! Dat is een opluchting. Nog veel fiets- en werkplezier.

        JOhan.

        Like

  4. Reblogged this on tgebrokenwiel and commented:

    Terug gepost naar aanleiding van een artikel in de morgen van Hans Vandeweghe (28/04/2018)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close