Ondertussen in Nederland. (1)

25 maart 2018 – zondag –  Hoboken.

Gisteren dus feest, vandaag de lichte kater laten uitwaaien. In het vooruitzicht van morgen, Nederland, een tourtje fietsen. Ik stel met de knooppunten een andere dan mijn gewone route samen. Meteen vakantiesfeer. Ik fiets naar de linkeroever. Neem de roltrap in de voetgangerstunnel. Er hangt een beetje een geur van een garage uit mijn jeugd. Smeersel. De houten roltrap, pure nostalgie, kraakt, zoemt, puft zich 30 meter diep de grond in. Het is er druk. Zondag. Eens op linkeroever laat ik de stad snel achter mij. Galgenweel en omgeving. Voor de rest loopt de route langs Burcht – Zwijndrecht. Ik verwacht  er eerlijk gezegd niet veel van. Maar toch het valt reuze mee. Dankzij die knooppunten kan je nu toch, in onze overbevolkte stadstaat, langs achteraf-weggetjes, waar nog wat groen en open ruimte is.

P1010005

Beeld: zondag, een echtpaar, twee kinderen. Ze wandelen langs zo’n achterafweggetje. Niets speciaals . Maar zo’n 5 meter achter hen aan loopt een kleine zwarte Franse bull-dog. Als een parmantig burgemeestertje, alleen de sigaar in zijn kop ontbreekt nog. Ik denk onwillekeurig even aan Louis Tobback, ik weet het is geen originele gedachte, maar het is sterker dan mezelf, een meme. Beneden in de wei loopt een ooi met een vroeg lam achter zich aan. Een zwart.

Ik rijd naar Kruibeke met zijn mooie slanke kerktoren. In een café aan de kerk een koffie verkeerd. Behalve nog een verloren  gelopen madame, ben ik de enige gast. Het is er rustig, er speelt zelfs geen muziek. Kan ik wat in de krant lezen zonder afleiding. Twee kilometer verder  is het veer naar  Hoboken. Veel volk vandaag, zondag en mooi weer. Vanavond nog pakken.

26 maart 2018 – maandag – Hoboken – km 40 (van gisteren).

En zo is ’t weer eens zover. Ik sta klaar om de trein naar Nederland te nemen. Wars van de dictatuur van het zomeruur toch mooi op tijd wakker en uit bed. Mijn vrouw heeft met een  vriendin afgesproken in de stad en we gaan bijna samen  de deur uit. Het ziet er nog wat grijs uit en het is kouder dan gisteren. Maar eens de machine aan het draaien loopt ze snel weer warm. Na nog twee “fietsers afstappen!” en 25 rode lichten is er onze majestatische spoorweg-kathedraal. En de trein rijdt vandaag.

IMG_20180326_122310_140

Even aanschuiven voor een biljet, ik registreer de eerste vijf minuten vertraging. Tegen de tijd dat ik uit de biljetten-zaal kom gaat het al naar 8 minuten. De lift zoemt naar beneden, op het  perron beland, heeft de vertraging zich uitgebreid tot 15 minuten. Koffie en croissant van de kiosk, 18 minuten. Een Thaise vrouw probeert een gesprek aan te knopen. Haar Nederlands is nul en haar Engels 0,5. Dus daar komt niet veel van in. Het enige wat ik met  zekerheid kan verder vertellen is dat ze in Kalmthout woont en een dochter heeft. Misschien ook nog een kleinkind. De rest is nasigoring met of zonder flieten, dat laat ik in  het  midden. 23 Minuten. Het fietscompartiment is helemaal achteraan deze keer. Doe maar rustig aan, zegt de bijna twee meter grote treinbegeleidster. Toch al bijna een half uur vertraging. Ik zit helemaal alleen daar vanachter. Eens het station uit schijnt de zon. We zoemen, zoeven met gezwinde snelheid naar Rotterdam. On the Road. Pedang gedang pedang gedang pedan gedang … een geluid dat je alleen nog hoort als de trein wat trager rijdt.

Het bij momenten futuristische Rotterdam wil ik nu snel achter mij laten. Knooppunten, een mooie uitvinding, maar in een stad staan al zoveel bordjes, dat je al snel eentje mist. Dus toch wat zoekwerk en dan, als ik op het punt sta van de stad af te zijn, is er knooppunt 86. Nu zou knooppunt 13 er moeten zijn, maar dat is er niet. Er staat een kaart maar daar klopt geen ene moer van. Dan maar via 15, maar ook daar aangekomen geen knooppunt 15. Kortom ik raak helemaal uit koers. Wel weg van de vangarmen van Rotterdam. Terug op mijn route komen kost mij dertig kilometer tegen de ijskoude wind in boksen.

20180326_144013_001
Weg van Rotterdam.

Weliswaar rijd ik door agrarisch gebied, maar nog helemaal uit koers. Midden-Delftland, open ruimte, veenland, wat verzopen en volop wind tegen, vanuit het noordwesten. Maar vandaag zou het droog blijven, al wordt het toch soms dreigend grijs en dan wordt het nog kouder. Ergens aan een hoeve staat een bankje, ik peuter wat eten uit mijn fietszakken. Snel wat eten, niet al te lang stilstaan, want dan krijg je kou. Van hier nog zo’n zestig kilometer naar mijn logeeradres, eigenlijk te ver, al veertig bij elkaar gekard. Maar ik ben niet van plan af te geven, eens kijken wat dit oude lijf nog aankan. Poeldijk, werken dus knooppunten weer kwijt. Dan maar op de kaart kijken. Soms begint mijn rug te zeuren, had ik ook enigszins verwacht. Tegen vieren ben ik aan de zee. Kijkduin, zo heet het eerste dorp aan zee, ik adem diep in. Eindelijk.

20180326_234038
De zee!

Nu gaat het langs de zee noordwaarts. Wat ik vreesde is gelukkig niet bewaarheid, namelijk een stevige noordenwind tegen. De felle wind is in de loop van het laatste uur gaan liggen, en de zon schijnt. Nu ik langs de zee rijd verdwijnt de vermoeidheid. Meeuwen krijsen, ander gevogelte fluit en kwekt. Ik fiets door de duinengordel verder. Het is geweldig hoe ze hier die mooie brok natuur in ere weten te houden.  Die wordt alleen onderbroken door Scheveningen. Stad, vangarm van Den Haag, dus raak ik weer even uit koers. Dat kan ik nu missen als kiespijn. Mijn rug zeurt weer, nu ook mijn nek. Door de duinen op en neer. De vermoeidheid slaat weer toe. De laatste twintig kilometer gaan puur op wilskracht. Soms lijk ik niet meer  vooruit te komen, dan gaat het weer even zonder pijn, zonder puffen. De zon begint aardig te zakken. Nog even volhouden. Voor morgen leg ik geen logement vast, ik vind wel iets onderweg. Dit is voer voor maar één dag. Mooi gaat ze onder, de zon.

20180326_194431

Joggers, Trimfietsers, Nederland op conditietraining na gedane arbeid. Katwijk aan Zee duikt als een soort fata morgana op tussen de duinen, zakt weer weg, is er weer. Kustplaats, maar ook hier nog duinen, geen Atlantic Wall van appartementsgebouwen Duinen, Noordwijk aan Zee, hetzelfde beeld. Net voor het helemaal donker wordt kom ik aan bij mijn logeeradres. Ik wordt bij de open haard geposteerd, tussen gastheer en -vrouw. Zij doet het woord met overgave. Daar zit ik, kopje thee, lekker koekje bij de open haard. Het gesprek gaat maar door, we reizen de wereld rond en ook de naaste omgeving. En dat de Polen hier op de bedrijven het werk komen doen dat die luie Hollanders niet meer willen doen. Ze verhuren boven hun schuur twee appartementen aan Polen. Ook de psychiatrische instellingen van Noordwijk passeren de revue. Eigenlijk wil ik gaan douchen. Ze hebben altijd in de bloembollen gezeten. Bedrijf verkocht. Half tien, maar zeggen dat ik zou willen douchen. Eindelijk op mijn kamer. Het is er koud. De verwarming doet het niet. Beter in elk geval dan nu in een tentje liggen bevriezen. Nog wat eten. Schrijven. Op mijn smartphone. Geen overzicht. En dat is een beetje vervelend. Maar het kan niet anders.

Categorieën reizen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close