Omleiding

22 maart 2018 – dinsdag

Als ik de rolluik opentrekt komt het licht wat aarzelend binnen. Grijs weer. Het regent. Om half-twee moet ik naar de kine. Ontbijt. Tijd genoeg om mijn kop wat zot te laten maken door de krant. F16’s – de minister van landsverdediging is de pineut. Onze gouwleider zegt weer eens dat het de schuld is van de sossen. Dat is zowat de teneur bij onze gouwleider. Loopt er iets mis – de sossen! Toch maar fietskledij aan. Om 1.00 u. komt mijn vrouw  thuis van het werk. Ze ziet eruit alsof ze bij een zware zuid-wester een golf van vijf meter over zich heen heeft gekregen. Ze ziet mij klaar staan om te vertrekken. Haar groet is bondig: “Zot” – “Ja maar ik moet eerst naar de kine.” Haar standpunt blijft ongewijzigd. Waarom doet een mens dat. Kan ik het nog wel eens over hebben.

Het froezelt, en het weer is zachter. De regen die valt maakt geen indruk, maar op vijf minuten ben je al behoorlijk nat. Als ik bij de kine buitenkom eerst grondig inpakken. Een dame in de wachtzaal houdt mij nauwlettend in de gaten. “Nogal een weer he.” Altijd een heel karwei, met velcro’s die blijven plakken behalve waar ze moeten zijn, schoen-overtrekken die met deze nattigheid tegen wringen… Fietsen door de froezel. De lage landen liggen er weer grijs bij, omhuld door een deken van froezelregen. In een stukje groen ergens achter het UZ. waggelen twee meerkoeten de weg over. Duidelijk in hun element.

20180322_194510.jpg
Kontich – stukje nutteloze omleiding – froezel.

De laatste tijd valt het mij op, hoeveel omleidingen er op mijn fietstochtjes liggen. Vandaag drie + tweemaal: “fietsers afstappen”. Als ik op sommige toeren al dat “fietsers afstappen” zou naleven, dan zou ik op 30 km straks 5 km te voet doen. Aan een tunneltje dat ik door moet onder de Krijgsbaan staan aan beide ingangen al twee weken bordjes en een paar verkeerskegels. Voor de rest is daar nog niet één steen omgedraaid. Fietsers afstappen. Het wordt alsmaar erger. Onze stadstaat lijkt wel aan elkaar te hangen van de omleidingen. De ene omleiding is nog niet afgebroken, of twee straten verder is er al een andere. Ik weet er dienen werkzaamheden te gebeuren, en in zo’n verrommeld land moet er altijd wel ergens een leiding gerepareerd worden, een straat vernieuwd, riolering gelegd, een Oosterweel-verbinding gemaakt. Vroeger trok ik mij daar als fietser geen fluit van aan, nu overigens vaak nog niet. Omleidingen waren voor auto’s. Ik gaf pas af als mijn weg echt werd versperd, door een ijzeren hek, of een brug die het begeven had, of een dwars over de weg geparkeerde bulldozer (zou ik er niet over kunnen?). Dat heeft mij wel eens een paar modderschoenen en een vuile broek opgeleverd, een zeldzame keer moest ik echt terug. Ooit één keer, ben ik bijna wanhopig blijven zitten langs de kant van de weg. Dat was in Spanje op weg naar Madrid. Eigenlijk was er van een omleiding geen sprake. Het had net flink geregend. De weg werd opnieuw aangelegd. Olé. Eerst een paar kilometer lekker vers asfalt, dan alleen nog maar de draineer-laag. Aangereden keitjes, nog altijd lekker fietsen. Drie kilometer voor Ypes. Alleen nog blote grond, bestaande uit door de regen natgemaakte rode klei. Dat klei kleverig kon zijn wist ik wel. Ik had een paar vrienden die beeldhouwden en die vaak met dat spul bezig waren. Maar dit leek wel klei waar ze nog wat siliconen voor het betere kleefwerk hadden door gemixt.

DSC_0002
Ypes – bemerk de rode klei op de voorgrond.

Het spul kleefde aan mijn banden, blokkeerde mijn versnellingen, vormde rode pakken aan mijn remmen en maakte van mijn schoenen contemporaine beeldhouwwerken. Mijn fiets, die met al mijn kampeerspullen al aardig woog, nam zienderogen in gewicht toe. Ik kwam amper nog vooruit, moest om de vijf meter mijn fiets en schoenen van klei ontdoen. Toen ik uiteindelijk in het dorp aankwam moet ik er zo ongeveer als een “american native” hebben uitgezien. Mijn pluimen waren gestreken. Ik moest toch nog bij de bakker een brood zien te bemachtigen. Avond en stilaan tijd om een slaapplek te zoeken. Ik dorst niet binnen te gaan, maar de bakker begreep en bracht het brood tot aan de deur. Toen ik ’s morgens uit mijn tentje kroop, was mijn fiets zo ongeveer vast gebetonneerd. Het was ’s nachts droog gebleven en de wind had de klei netjes laten drogen en nu zat die aan mijn fiets vast geklonterd. Een uur ben ik bezig geweest, met stukken klei weg te krabben. Tot overmaat van ramp was mijn smeerolie op en heb ik maar wat fietsbroeken-crème aan mijn ketting gesmeerd. Kijk dat is nu een reden om een omleiding te voorzien! Maar in Spanje rijden nu eenmaal niet zoveel fietsers.

In Edegem aan het UZ. is het ook omleiding. Ook voor fietsers, al maanden ligt die baan daar in de werken te marineren. “Ten strengste verboden op de werf te fietsen”. Ze hebben met de gekende oranje bordjes, ook voor de fietsers een omleiding aangeduid. 500 meter, dan is het voorbij, trek U plan. Ik volg verder de omleiding voor auto’s en dan komt het punt dat het improviseren wordt. Ik maak een lus van wel 5 km; allemaal niet erg, ik moet bewegen zegt de dokter.  Ik kom op hetzelfde punt terug uit. “Verboden om op de werf te fietsen” ’t Zal me wat. Wat verder is een zijstraat weg van de werf. Had ik beter ineens gedaan.

Categorieën reizen

2 gedachten over “Omleiding

  1. Ja ik ken dat. Ik kwam van den atlas copco en als je als fietser de weg kent dan ben je bij een belgische omleiding genegerd! (richting Wijnegem)

    Liked by 1 persoon

    1. gezwartmensd, negeren mag niet meer.😉

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close