Kine.

20 maart 2018 – dinsdag.

Gisteren al mijn afspraken voor volgende week bij de kinesist afgezegd. Want dan waag ik mij aan een nieuwe poging voor een rondje Nederland. Nog gaatjes gevonden voor morgen en donderdag. Ouder worden, een half leven yoga gedaan, van oppervlakkig tot heel intensief. De ploeg, de cobra, de boog, de groet aan de zon, de pauw, de schorpioen … ze hadden geen geheimen voor mij. En toch. En toch wordt een mens stijver en beginnen de pezen en gewrichten tegen te werken. Ouder worden is afgeven, in alle opzichten, krimpen. Het beangstigt mij toch wel een beetje (te veel). Toen ik 60 werd dacht ik, als ik straks met pensioen ben, word ik muzikant, ik speelde al een leven blues, en ik dacht: het moment om jazz te gaan leren. Want dat had ik zo een beetje voor ogen. Ik zei het ook altijd “als ik een goeie gitarist zou zijn zou ik jazz spelen.” Dat soort muziek zit in mijn lijf, past mij als een maatpak uit Savil Rowe. Maar dan moet je ook veel spelen, vele uren per dag, alle dagen. Studeren. Dat vond ik wel fijn en boeiend. Toen begonnen mijn pezen en mijn nek op te spelen. Drie maal heb ik de muziek laten vallen, drie maal terug herbegonnen, drie maal met pijn in het hart weer geminderd. Het doet nog altijd pijn, aan mijn hart. Want van alle kunsten is muziek de mooiste. Onvatbaar, onverklaarbaar. Hoor. Op mijn  P.C speelt Ralf Towner een gitaar-compositie. Youtube. Zoek hem maar eens op. Weinigen kennen hem, maar het is een jazz-reus zonder weerga. Het zijn niet altijd de besten die het mooie weer maken, die de grote podia bestijgen. Towner heeft het, neemt een instrument en maak muziek. Geen pedalen, geen truken allerhande. Gewoon een gitaar en spelen. Bijna klassiek.

1731
2008 – de wereld nog aan mijn voeten.

Zelf speel ik  nog amper, want beter wordt het niet. Mijn nek niet en mijn spelen nog minder en dat kan ik niet verdragen.

Naar de kinesist. Want, de genen, dewelke, die genen hebben mij opgezadeld met Artrose in de nek en de rug. Het zit blijkbaar in de familie, mijn jongste zus is al aan haar nek geopereerd, en mijn andere zus en broer hebben er ook behoorlijk last van. Soms kan het plots met iets gedaan zijn. Mijn vrouw trok tot over een paar jaar ook nog mee, met de fiets, tot haar rug het begaf, de pijn niet meer te harden viel. Gedaan met trekken. Ze heeft nu een E.bike en soms overweegt ze om nog mee te gaan. Ik ben soms ook bezig met plannen maken, hoe dat zou kunnen. Je hangt natuurlijk een beetje aan een draad. Ik moet dus met regelmaat de boel laten los wrikken. Als ik een “Rolling Stone” was ik haalde die kinesiste in huis, kon ze elke dag mijn nek en rug onder handen nemen. Ze wrikt, ze rekt, en duwt mijn onwillige nek alle kanten op. Onwillige pezen worden geknepen en na zo’n knijpbeurt is het soms wat draaierig in mijn hoofd. Door de koepel van de praktijk zie ik dat de hemel helemaal blauw wordt. Ik heb mijn fietskleren al aangedaan en ga dadelijk, na het gewrik toch een tourtje fietsen.

Het is niet meer zo koud als gisteren, al blijft de wind strak uit het noord-oosten komen. Maar de zon schijnt nu volop en het gaat vlot tot Hemiksem veer. Wind in de rug. Dan de Schelde over en dus tegen de wind inboren en dan gaat het plots een heel stuk langzamer. Aan het bijenhotel net voor het veer (l.) is het al een drukte van belang. En aan de overkant zijn er de mangroves van Basel (r.).

Ik ben de enige op het veer. Voor de waterbus die net daarvoor aanlegde was meer belangstelling. Ik eet nog een wak boterhammetje met ei van gisteren. Ondertussen schuiven we naar de overkant. Tegen de wind in word ik daar door een koppel, elk op dezelfde elektrische fiets, gezwind voorbijgestoken. Doet mij altijd denken aan een conference van Youp van ’t Hek, waarin hij het over koppels heeft die al een hele tijd gehuwd zijn, en dan inderdaad samen twee krek dezelfde fietsen kopen. Een met buis voor hem, een vrouwenmodel voor haar. “En dat ziet errrrrr dan zo uitgeneukt uit”. Hoor de r. in de keel rrrrrrrollen.

Tot Kruibeke, tegen 12 à 13 per uur. Daar laat ik mij maar terug naar de overkant schuiven Genoeg voor vandaag. Die Nederlandse mevrouw van gisteren had gelijk, al moest ik voor een fikse wind tegen niet aan de kust zijn. Het gat van de Schelde was genoeg.

 

Categorieën reizen

Een gedachte over “Kine.

  1. weer een prachtig verhaal, leest gemakkelijk, zou je niet eens denken om een reisboek te maken, het gaat je héél gemakkelijk af, hoop dat je blijft muziek maken, muziek, het mooiste dat er is – bedankt om je verhalen te delen

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close