Bovenleiding gebroken.

19 maart 2018 – maandag – Hoboken – 9.00 u. – km.0

Vannacht niet raar gedroomd. Maar wel te laat gaan slapen. Te lang naar de Deense reeks “Unit One” zitten kijken. Jah, ik moest toch weten welke van de vijf boeventronies  de moord op een prostitué had gepleegd. Dus pas om 1.30 u. het bed in en om 7.30 wakker. Ik lig met mijn vrouw nog wat te filosoferen over ouder worden. Zoals een vriend van me onlangs zei “ouder worden is afgeven”. Maar fietsen moet dan toch het laatste zijn. De kriebels zitten in mijn buik. Erfelijke aandoening? “Rusteloosheid. Pleidooi voor een mateloos leven” – fijn boekje van Ignaas Devisch. Opstaan, ontbijten, pijn in mijn rug. Alles verder klaarzetten. De zon die Deboosere heeft beloofd zit nog achter een dun wolkendek. Op naar de trein, straks schijnt de zon. En eens op de fiets valt het eigenlijk wel mee. De zon komt er aarzelend door. Ik werk mij tussen de schooljeugd door richting koekenstad.

19 maart 2018 – maandag – Antwerpen – 10.30 u. – km 7

10.30 u. Station Antwerpen. Ik ga naar het flikkerbord kijken en vind de IC-trein naar Rotterdam niet. Er verschijnt daarnaast een bericht dat die trein niet stopt in o.a. Schiphol en nog een paar andere stations. Werken. Maar Rotterdam is O.K. Dan verschijnt op een zwarte lijn in het flikkerbord toch mijn trein. Ik ga maar naar de lokettenzaal, tijd zat, en dat vind ik prettig. Fijn mensen kijken in zo’n statie. Ik zet mijn fiets even vast en ga naar binnen, schuif aan in de rij “binnen- en buitenland – direct vertrek”. Het duurt even, maar dan is ’t mijn beurt. Een 65+ ticket naar Rotterdam en een fietskaart. “Die trein rijdt niet meneer” zegt de dame achter het loket met het NMBS-logo op haar azuurblauwe bloes. De donkergrijze plavuizen onder mijn voeten schijnen even in beweging te komen. In een grijs-wit wolkje verschijnt het beeld van Sofie Dutordoir, de nieuwe moederkloek van onze Belgische spoorwegen. “De bovenleiding is kapot” Daar kan Sofie niets aan doen, bovendien is het een Nederlandse leiding – “En hoelang gaat dat euvel duren” – “Ik hoop dat het tegen vanavond gemaakt is meneer, de trein rijdt tot Roosendael en vandaar gaat het met bussen.” – ” Maar ik heb een fiets en bagage bij”. Dat wordt moeilijk. Het ratelt in mijn hoofd. De hersencellen kraken, ik voel de verbindingen op volle snelheid naar elkaar toe snorren. “Je kan tot Roosendael rijden en dan verder zien.” Ik moet even nadenken. Duwtje in de rug, achter mij hoor ik vreemde talen. Jah, dan maar een ticket naar Roosendael.

DSC_0004[1]
Wie ze hebben wil mag ze komen halen.

Wat beduusd verlaat ik de lokettenzaal. Roosendael, ik wil het nog niet opgeven, maar ik moet toch even rustig bekijken. Dus ga ik in de koninklijke loge, nu Café Royale, een koffie drinken. Verrekt als de trein maar tot Roosendael rijdt, “hoogstens tot Dordrecht” had de NMBS-dame gezegd, dan gaan er van deze richting uit weinig treinen naar Rotterdam rijden. Een hersenkronkel dwaalt af naar de deletetoets. Er zijn er die volgen, er zijn er die nog tegenwerken, rennen door een Dantesk landschap van kapotte bovenleidingen. “Ik kom maar terug naar huis, bel ik naar mijn vrouw, ik stel die hele handel gewoon een week uit.” –  “Tegen dan is het misschien ook lente.” zegt ze. Elk nadeel hep zijn foordeel. Onder mijn mijn hersenpan komt het stilaan tot bedaren.

20180319_143314
Gestrand nog voor het begint – Station Antwerpen.

De zon schijnt nu wat hartelijker dan daarstraks. Ik ga in ieder geval een toer fietsen. Ik fiets tot aan de Schelde. Aan de dokken snijdt de nijdige noordenwind soms licht door mijn twee windstoppers heen. Maar in de zon krijg ik het al snel warm. Na een tijdje kom ik de knooppunten tegen.

Zo fiets ik met een noordelijke bocht weer richting zuid. Dat gaat lekker, wind in de rug. In het Rivierenhof eet ik op een bankje een slappe boterham met ei, die lichtjes naar brooddoos smaakt. Lekker. Toch even op reis.

19 maart 2018 – maandag – Hoboken – 16.00 u. – km. 45 

Thuis. Afspraken afzeggen en veranderen. De kine en de mevrouw van “vrienden op de fiets” verwittigen dat ik er niet geraak. “De bovenleiding is gebroken” – “Nou misschien maar goed ook, ik zei nog tegen mijn man die meneer die vanavond komt woont zeker niet aan de kust, want hier zit echt een nijdige wind hoor.” – “In ieder geval hartelijk dank.” – “Nou, moet je volgende keer maar overwegen van met de trein tot Den Helder te rijden en vandaar naar beneden, wind in de rug.” – “Ik neem het in overweging, nog een fijne dag”. Goed systeem, flexibel, zoals ze het tegenwoordig graag hebben. Morgen naar de Kine.

 

 

 

Categorieën reizen

4 gedachten over “Bovenleiding gebroken.

    1. overkomt de besten.

      Like

  1. super verhaal, spijtig dat je rechtsomkeer moest maken, volgende week zal het zeker lukken, grtn Yolande

    Like

  2. met dank voor uw commentaar, ik zat gelukkig niet vast in Istanboel of in Athene, zoals ik eens heb meegemaakt. Ik had ook geen ticket naar Zweden geboekt en er die dag op de luchthaven werd gestaakt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close